Szklana Pułapka 5

Rok produkcji:	2013
Reżyser:	John Moore
Scenarzysta:	Skip Woods
Gatunek:	Sensacyjny
Oryginalny tytuł:	A Good Day to Die Hard

Bardzo lubię tę serię, a moją ulubioną częścią jest trójka. Nie da się pierwszym dwóm odmówić niesamowitego klimatu i pewnego nowatorstwa w prowadzeniu akcji, ale Szklana Pułapka 3 jest tą, której pewne zmiany założeń oraz dodanie drugiej postaci pierwszoplanowej (fantastyczny Samuel L. Jackson) bardzo pomogło. Kiedy pojawiła się czwórka, mówiło się, że to taki ukłon starzejącego się bohatera w stronę nowych technologii. Ukłon dosyć koślawy (do dzisiaj rozbraja mnie scena włamywania się do elektrowni za pomocą telefonu oraz rozwalania śmigłowca samochodem), ale doceniony i dalej klimatyczny. Poza tym poznaliśmy więcej postaci pobocznych (m.in. córkę Johna), co powinno dać większe pole do popisu. I tak po kilku latach powstała piątka. Niestety, nie jestem z niej zadowolony.

Ciężko bohaterowi, po którym naprawdę widać upływ czasu, dać przekonującą rolę. Niech przykładem będą tu Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki albo John Rambo. Oczywistym więc właściwie było, że w filmie pojawi się syn - Jack McClane (z tym, że w poprzednich filmach nazywany John McClane Junior, chyba uznali, że statystyczny widz się nie połapie i dodali mu inne imię) i (tak jak w ww. Indianie...) przejmie trochę zadań po ojcu. Zagrał go tutaj Jai Courtney, który wcale nie jest do Willisa podobny (a nawet Joseph Gordon Lewitt jest!), a do tego w ogóle nie umie grać - jest niesamowicie drewniany (wiem, że w Spartakusie dawał radę, ale tam bycie oschłym osiłkiem to zaleta).