Arrow: Sezon 1.

Rok produkcji:	2012
Gatunek:	Akcja, sensacyjny
Długość odcinka:	43 minuty
Stacja TV:	The CW

Podczas wakacji zastanawialiśmy się, jaki serial by tu na szybko oglądnąć (dlatego między innymi odpadała Gra o Tron - którą B. już obejrzała sama -  albo Breaking Bad). Od pewnego czasu miałem w głowie Arrowa (jako produkcję osadzoną w uniwersum DC), a ponieważ ma na razie miał  tylko jeden sezon (23 odcinki), poszło to całkiem szybko.

Głównym bohaterem jest Oliver Queen (Stephen Amell) multimilioner i playboy, który w wyniku katastrofy swojego burżujskiego jachtu trafia na (prawie) bezludną wyspę i spędza tam 5 lat, walcząc o życie. To oczywiście zmienia jego spojrzenie na świat i po powrocie do Starling City (które w komiksach nazywało się Star City), staje się mścicielem w kapturze. Ponieważ na wyspie nauczył się świetnie strzelać z łuku, postanawia ubrać się w strój quasi-Robin Hooda (z tym, że znowu: w komiksie wygląda bardziej jak Robin, a tutaj jakby już trochę wyewoluował).

Człowiek z blizną

Rok produkcji:	1983
Reżyser:	Brian De Palma
Scenarzysta:	Oliver Stone
Gatunek:	Gangsterski, sensacyjny
Oryginalny tytuł:	Scarface

Ten film od dawna widniał na mojej specjalnej liście "filmów, które absolutnie muszę obejrzeć", ale oprócz tego powód jego zobaczenia przeze mnie właśnie teraz jest dużo bardziej prozaiczny. Ostatnio zacząłem przechodzić poszczególne starsze części Grand Theft Auto. W większość wcześniej grałem, ale akurat Vice City umknęło mojej uwadze. Z tego powodu postanowiłem nadrobić tą zaległość. Przy dokładniejszym wczytywaniu się w fabułę dowiedziałem się, że twórcy z Rockstara wzorowali się na filmie De Palmy. Dlatego postanowiłem go obejrzeć i napisać dwie recenzje, które będą wzajemnie się odnosić do gry i filmu.

Produkcja odnosi się do dzieła Scarface z 1932 roku, ale dzięki uwspółcześnieniu scenariusza i dużym zmianom fabularnym, wprowadzonym przez scenarzystów (Oliver Stone przebywał nawet przez jakiś czas w środowisku handlarzy na wybrzeżu), trudno nazwać go remakiem. Film opowiada o życiu Tony'ego Montany (Al Pacino) - kubańskiego uchodźcy, który szuka w USA ucieczki od biedy (opowiada policjantom, że żywił się codziennie ośmiornicami; mówi, że nawet więzienie byłoby lepsze od życia w dyktaturze Fidela Castro). Na początku trafia do obozu dla uchodźców. Dostaje jednak możliwość wyjścia z niego wcześniej i otrzymania zielonej karty. On i jego towarzysz Manolo (Steven Bauer) muszą jednak zabić jednego z uchodźców, który wcześniej pracował dla dyktatora. Później obaj pracują w przyczepie kempingowej, sprzedając fast-food, i wzdychają, patrząc na gangsterów mających mnóstwo pieniędzy, zastanawiając się jak dojść do tego samego.

Szklana Pułapka 5

Rok produkcji:	2013
Reżyser:	John Moore
Scenarzysta:	Skip Woods
Gatunek:	Sensacyjny
Oryginalny tytuł:	A Good Day to Die Hard

Bardzo lubię tę serię, a moją ulubioną częścią jest trójka. Nie da się pierwszym dwóm odmówić niesamowitego klimatu i pewnego nowatorstwa w prowadzeniu akcji, ale Szklana Pułapka 3 jest tą, której pewne zmiany założeń oraz dodanie drugiej postaci pierwszoplanowej (fantastyczny Samuel L. Jackson) bardzo pomogło. Kiedy pojawiła się czwórka, mówiło się, że to taki ukłon starzejącego się bohatera w stronę nowych technologii. Ukłon dosyć koślawy (do dzisiaj rozbraja mnie scena włamywania się do elektrowni za pomocą telefonu oraz rozwalania śmigłowca samochodem), ale doceniony i dalej klimatyczny. Poza tym poznaliśmy więcej postaci pobocznych (m.in. córkę Johna), co powinno dać większe pole do popisu. I tak po kilku latach powstała piątka. Niestety, nie jestem z niej zadowolony.

Ciężko bohaterowi, po którym naprawdę widać upływ czasu, dać przekonującą rolę. Niech przykładem będą tu Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki albo John Rambo. Oczywistym więc właściwie było, że w filmie pojawi się syn - Jack McClane (z tym, że w poprzednich filmach nazywany John McClane Junior, chyba uznali, że statystyczny widz się nie połapie i dodali mu inne imię) i (tak jak w ww. Indianie...) przejmie trochę zadań po ojcu. Zagrał go tutaj Jai Courtney, który wcale nie jest do Willisa podobny (a nawet Joseph Gordon Lewitt jest!), a do tego w ogóle nie umie grać - jest niesamowicie drewniany (wiem, że w Spartakusie dawał radę, ale tam bycie oschłym osiłkiem to zaleta).

Imprisoned (Prima Aprilis)

Rok produkcji:	2011
Reżyser:	Tim Blake Nelson
Scenarzysta:	Tim Blake Nelson, Ty Burrell
Gatunek:	Dramat, sensacyjny

B: Spotkanie z tym filmem było dosyć nietypowe. Siedzieliśmy kiedyś u znajomego, który przyniósł DVD, które dostał od znajomego z Anglii, mówiąc, że właściwie ta produkcja nie jest najgorsza. Niewiele myśląc i bez zadawania dalszych pytań, zaczęliśmy oglądać. 

C: Każdy ma takiego znajomego, który czasem przynosi dziwne filmy. Rzut oka na tanie plastikowe DVD pozwolił nam zauważyć, że gra tam czołówka światowego aktorstwa. Coraz bardziej zainteresowani, zastanawialiśmy, dlaczego ten film nie stał się hitem. W trakcie jego oglądania zaczęliśmy rozumieć.

Imprisoned opowiada historię zwyczajnego aptekarza Stevena (Ryan Gosling), który zostaje wplątany w zabójstwo swojego kolegi. Prokuratorem w tej sprawie jest Bob Hawken (Harrison Ford), który twardo dąży do oskarżenia Stevena, ponieważ chce odejść na emeryturę w wielkim stylu, wygrywając sprawę. Twierdzi on, że oskarżony mając do czynienia w pracy z wieloma niebezpiecznymi substancjami, bez problemu mógł sporządzić odpowiednią truciznę. Córką Hawkena jest Susan (Anne Hathaway), która idąc w ślady ojca, studiuje prawo. Uważa ona jednak, że Steven może być niewinny. Żeby to udowodnić, zakrada się do gabinetu ojca, aby przejrzeć akta sprawy, a jej oczom ukazują się kolejne nieprawidłowości natury prawniczej, które mogą uwolnić Stevena, ale jednocześnie pogrążyć jej ojca.