Chłopaki też płaczą

Rok produkcji:	2008
Reżyser:	Nicholas Stoller
Scenarzysta:	Jason Segel
Gatunek:	Komedia romantyczna i (trochę na wyrost) muzyczny
Oryginalny tytuł:	Forgetting Sarah Marshall

Co leciało w piątek w telewizji? Chlopaki też płaczą (dziwny polski tytuł w porównaniu do Forgetting Sarah Marshall). Miałem wolny wieczór, a od rana poszukiwałem jakiejś niezobowiązującej rozrywki. Normalnie nie oglądałbym czegoś, co zapowiada się tak głupio, ale już w pierwszej scenie zobaczyłem Jasona Segela, którego bardzo cenię za jego role w How I met your mother oraz w nowych Muppetach.

Głównym bohaterem jest Peter Bretter (właśnie Segel), który jest kompozytorem. Jego ostatnią pracą jest pisanie muzyki do serialu Miejsce zbrodni, w którym główną rolę gra jego dziewczyna - Sarah Marshall (Kristen Bell). Ponieważ on jest nieodpowiedzialnym i zamkniętym w sobie dzieciuchem (je tylko płatki śniadaniowe i całe dnie przesiaduje w domu w dresie), już w drugiej scenie filmu się rozstają. Peter zaczyna szukać rozwiązania problemu swojego złamanego serca: chodzi do lekarzy ("Przeleć wszystko, co się rusza" - rada doktora), gada z kumplami i sypia ze wszystkimi napotkanymi dziewczętami, ale jednocześnie dalej płacze za Sarą (dosłownie!) i wszystko mu ją przypomina. Za namową brata wyjeżdża na wakacje na Hawaje. Tam poznaje miłą recepcjonistkę Rachel Jansen (Mila Kunis), która z braku wolnych miejsc oferuje mu najdroższy apartament, a ponieważ jest biedny i miły, to może tam mieszkać za darmo. Oczywiście kogo Peter spotyka w hotelu? Sarę z jej nowym chłopakiem - Aldousem Snowem (Russel Brand), który jest uosobieniem stereotypów o każdym słynnym rockmanie.