The Perks of Being a Wallflower

Rok produkcji:	2012
Reżyser:	Stephen Chbosky
Scenarzysta:	Stephen Chbosky
Gatunek:	Melodramat
Oryginalny tytuł:	The Perks of Being a Wallflower

To jeden z tych nielicznych filmów, na które miałam ochotę pójść do kina, lecz nie poszłam. Dlaczego? Ponieważ nadal nie było jego polskiej premiery (i nie ma żadnej zapowiedzi, kiedy by miała być), choć ta światowa miała miejsce 8. września 2012 roku. Cóż, jedyne, co mi pozostało, to oglądnąć go w Internecie.

Na samym początku dodam, że nie czytałam książki, na podstawie której powstała ekranizacja (polski tytuł to Charlie), dlatego będzie to recenzja filmu jako takiego, bez porównywania go z powieścią (myślę, że macie już tego dość po ostatniej recenzji Hobbita). Co prawda, miałam zamiar przeczytać pierwowzór, ale po zapoznaniu się z recenzją Emi, stwierdziłam, że może lepiej będzie, jeśli zrobię to dopiero po seansie. 

Charlie (Logan Lerman), który jest głównym bohaterem tego filmu, to niezwykle nieśmiały i introwertyczny chłopiec, rozpoczynający właśnie liceum. Po tragicznych przeżyciach, takich jak śmierć ukochanej ciotki w dzieciństwie i niedawne samobójstwo najlepszego przyjaciela, odcina się od ludzi i zamyka we własnym świecie. Na szczęście, poznaje śliczną, pewną siebie Sam (Emma Watson) oraz jej przyrodniego brata, nieco dziwnego Patricka (Ezra Miller). Dzięki nim udaje mu się powoli wyjść z cienia, zacząć prowadzić normalne życie nastolatka, mieć pierwszą dziewczynę i chodzić na szkolne imprezy. Jednak pod warstwą uśmiechu kryje się coś, co nie pozwala mu być w pełni szczęśliwym, a z czym prędzej czy później będzie musiał się zmierzyć.